Di Corsica Riposu, Requiem pour deux regards
1 Di Corsica Riposu
Una leva tira avanti è un'antra li s'affacca
E’ a terra, ella, hè rimanenza sempre.
Si pesa u sole, si ciotta u sole
E’ i so suspiri sò i ribombi senza più fine
Di tanti giri è rigiri di soiu.
Move u ventu à miziornu, trinca u ventu ad’ ambarscia
Eppò volta è torna à piglià e so vie prime.
I fiumi tutti si lampanu in mare
E’ u mare ùn hè rughjulu,
E’ i fiumi sempre battenu a so trifuna.
Di u più anticu si ne scordanu l'omi
E’ ciò chì accadarà ùn lasciarà vistiche
E’ viaghjanu tercane e nebbie à e nebbie intricciate.
Ma dolce hè a luce è dolce hè assai à l'ochji di fidighjà lu sole.
S'ellu invechja cent'anni un omu
Ch'ellu si ne rallegri di tamanta vita
Ma ch'ellu ùn si smintechi di i ghjorni tenebrosi à vene
Chì tuttu ciò chì vinarà ùn sarà cà nebbie annose
A’ nebbie nove ingarmigliate.
Texte : tiré de L’ecclésiaste
1 Di Corsica Riposu
Eine Generation entfernt sich, eine andere rückt vor
Und die Erde bleibt, immerfort.
Die Sonne geht auf, die Sonne geht unter
Und ihre Seufzer sind das nicht enden wollende Echo
Ihrer unzähligen Umdrehungen.
Der Wind kommt im Süden auf, der Wind dreht auf Nord
Kehrt dann um, und weht wie vorher.
Alle Flüsse ergießen sich ins Meer
Doch das Meer läuft nicht über,
Und die Flüsse fließen so immer weiter.
Die Menschen vergessen, was früher war
Und das, was sein wird, hinterlässt keine Spuren
Unter der meisterlichen Herrschaft der Nebel und ihrer Schwaden.
Doch das Licht ist sanft, angenehm für die Augen, die Sonne zu betrachten.
Wenn ein Mensch hundert Jahre alt wird
Und sich eines so langen Lebens erfreuen kann
Darf er nur nicht vergessen, dass die dunklen Tage kommen werden
Und mit ihnen, nach ihnen Nebel
Und immer wieder neuer Nebel
Auszug aus dem Buch der Prediger
Überzetsung GMK