Passione
8 U Dubbitu
Si hè stracquatu u sole nantu à una tela doma
È l’aria hè cusì lebbia cusì lindu lu trattu.
U scetru di a putenza l’aghju in manu ma hè soma
Da caricà a lege è u so inghjustu dettu.
Addonda a nustalgia di u me passatu di Roma
Duv’è mi ci aghju lasciatu un tempu benedettu.
Roma di a maestà è di u rispiru dolce
Duv’è si gudia tantu à fidighjà li celi.
E le sanghjuvanine sopra à lu laziu corse
Chì trillanu d’amore trà venti fatti à meli,
Cù l’onde turchine in andà verdi u tirenu scorse,
Chì vanu à sbarsà u so fiatu à i so rii fideli
Ma chì prò u ricordu di u passatu d’Italia?
À chì vale di chere a stu paese pace?
Per chì speranza strigne in manu à mè issa scaglia
Di un marmaru di quallà chì à u me core cunface?
Più n’ùn portu di Roma ch’è sciabula è battaglia
Quandi in l’anima meia hè nosgia chì ci ghjace
Bella hè sta terra d’Oriente cù le so rene d’oru
Cù le so orte in frisgiu da per ogni vallata.
Ci hè pè i so fiumi cheti u spechju di ogni scioru,
È ci hè di notte tempu un cosimu stellatu.
Ma l’omi n’ùn anu pace è sdresgianu a splindore
Chì u so core hè di raghji a so mente ammurbata.
Anu arricatu à me dece suldati in tresca
Un omu for’di sesta chì suminò u scumpigliu.
In l’ochji soi c’era u focu à fiancu à l’esca.
Dicenu à u Sanedrinu chì ghjè locu d’appigliu
Ch’ellu porta a vuciata di a fede birbantesca
Vinuta à mette u so Diu in un eternu esigliu.
Quant’elli eranu dolci u so sguardu u so visu.
Alta a so parolla è a so pace tamanta.
Iss’omu à guaru è solu quant’ellu era dicisu
À sfidà a mannaghja è ogni stonda franta.
Portu in core u so dettu chì gjè da mè un surrisu
Ind’è l’arca più negra, un surrisu lampante.
Li daranu a frusta poi u trascinaranu
Da fà lu mette in croce in cima à una culetta
Eiu lu lasciaraghju à u so fatu inumanu
Puru s’è leghju in celu l’accusa ch’ùn fù detta
Chì altrò era so brama da fà si omu arcanu
Si invernerà a mio mente è digià lu s’aspetta.
8 De twijfel
De zon is gaan liggen op een kalme zee
En de lucht is zo licht en het briesje zo puur.
De scepter van de macht weegt zwaar in mijn hand
want ze draagt de wet en haar onrechtvaardigheden.
Ik word overspoeld door heimwee naar mijn Romeins verleden
waar ik een gezegende tijd heb achter moeten laten.
Het Rome van de grandeur, van het zoete zuchten
Waar je zo kon genieten van het kijken naar de hemel.
En de zwaluwen, vliegend boven Latium,
Die zingen van liefde in de honingzoete wind
Met de blauwe golven, op weg tot aan de Tyrrheense zee,
Op weg om bevriende kusten te overspoelen
Maar wat maakt de herinnering aan Italië nog uit?
Wat heeft het voor nut om voor dit land vrede te zoeken?
Voor welke hoop omklemt mijn hand die kiezel
scherf van een stuk marmer van ginds wat mij aan het hart gaat?
Van Rome neem ik niets meer mee dan zwaard en gevecht
terwijl in mijn geest de misselijkheid op de loer ligt
Mooi is dit Oostelijk land met haar gouden zandvlaktes
Met haar terrassen die ieder dal sieren
In haar kalme rivieren weerspiegelt zich ieder briesje
‘s Nachts is de hemel met sterren bezaaid
Maar de mensen kennen geen vrede en vernietigen de schoonheid
Want hun hart is van ijs en hun geest is verziekt.
Tien samenzwerende soldaten hebben vóór mij gebracht
Een zonderlinge man die wanorde zaaide.
In zijn ogen las ik de vrede naast een smeulend vuur.
In het Sanhedrin zeggen ze dat hij niet deugt
Dat hij een vals geloof verkondigt
En is gekomen om zijn God voor eeuwig uit te bannen.
Wat waren zijn blik en zijn gezicht zachtaardig
Zijn woord verheven, zijn vrede oneindig.
Wat was deze verwaarloosde en eenzame man vastbesloten
Het doodvonnis en ieder neergeslagen moment te trotseren.
Wat hij zei is voor mij in mijn hart een glimlach
In de donkerste grafkuil, een schitterende glimlach
Ze zullen hem geselen en daarna wegslepen
Om hem op de top van een heuvel aan het kruis te slaan
Ik zal hem overgeven aan zijn onmenselijk lot
ook al lees ik in de hemel de onuitgesproken aanklacht
Dat het zijn wens was elders in het geheim mens te worden
Mijn geest zal de winter doorstaan en verwacht hem nu reeds.
Vertaling MV