Passione
3 U Lamentu di Maria
O sianu li me ochji a manu di Diu maiò
vinuta à a fronte toia da ambata di vita.
Lu me dilettu dolce, la me carne ferita
sia di ricordu sempre - u locu induve mi stò,
dund'hè corsu u to sangue in la sera tradita
a pede di a tò croce l'umanità in crucco.
Lu tò arsente sguardu chì di u sole fù branu
eiu l'aspittaraghju per u sò vultà gluriosu
incù 'ssu passu lebbiu issu visu mai rosu
aspittaraghju à tè - lu tò dettu tercanu
suldatu di l'alte paci, figliolu cimintosu
l'anghjuli appressu à tè in longu stolu vanu.
Cusi negri i niuli cullandi à l'Oriente,
e scuru u punente chì impanna stu mondu
ne si nanta à una croce è tuttu ti stà di tondu
più n'un hè lu tò sguardu - bramosu è spampillente
in la sò strana mossa leva una baraonda
mentre stai cusì chetu vincitore dulente.
Cume u celu s'hè greve è cume a notte hè fosca
mantu negru chì balla ind'è l'anima meia
ti guardu caru Ghjesù è a to sorte attosca
tutta l'aria chì ingira - issa vechja terra ebreia
è si ne và luntanu à chjamà in a tò bocca
chì hè ventu d'amore in la tenebra reia.
Di sopra à a tò fronte corsa hè una culomba
è una nebbia grisgia calata hè addossu à mè.
T'hà fattu lu Rumanu di sta croce una tomba,
tù chì lampavi in terra u pesu di l'ohimè
di a tò carne viva ùn ferma più che ombra
una cota chì lagna - cerca sempre u perchè.
O caru lu me figliolu, Diu di pelle umana
omu chì si ne more in l'attese cuncolte
vinutu à sole altu per riscattà a notte
più n'ùn batte stu core di cotru hè la to manu
un pocu di u tò sangue nantu un farru rumanu
hè diggià una fiumara - chì trabocca a morte.
Oramai mi ramentu sta notte di Betleemme
mi ramentu u tò visu a tò parolla nesca
le stantare di toiu chì funu tante gemme
poi ste tenebre oghje in fronte à Gerusalemme
o tù chì sarè dumane quell'acqua chì rinfresca
un core in lu nivone - chì brusgia quant'e l'esca.
3 De klaagzang van Maria
Ach, waren toch mijn ogen de hand van de grote God,
die als een briesje van leven je voorhoofd heeft gestreeld.
Mijn zoete beminde, mijn verwonde vlees,
dat men zich altijd herinnert de plaats waar ik sta,
van waar je bloed is gestroomd op de avond van het verraad
aan de voet van je kruis is de mensheid in rouw.
Je vurige blik die een straal van de zon was
ik zal er op wachten tot zijn glorieuze terugkeer
met deze lichte tred, dit nooit aangetaste gezicht
zal ik wachten op jou – je heldhaftige uitspraken,
strijder voor de hoogste vrede, heldhaftige zoon
de engelen komen je in een lange stoet tegemoet.
Wat zijn de wolken zwart, ginds in het Oosten
en duister is het westen wat de wereld bekleed
Jij hangt aan het kruis en iedereen staat om je heen
verdwenen is je blik, zo vol van verlangen en stralend
vanuit die vreemde menigte stijgt een gemompel op
terwijl jij zo stil blijft, lijdende overwinnaar
Hoe zwaar hangt de hemel en wat is de nacht mistig
een duister verdriet danst rond in mijn geest
Ik kijk naar jou, lieve Jezus en jouw lot vergiftigt
heel de ronddraaiende lucht, deze oude Joodse aarde
en gaat ver weg om te roepen met jouw mond
de wind van de liefde in het rijk van de schimmen.
Boven je hoofd is een duif langsgekomen
en over mij is een grauwe nevel gedaald.
De Romein heeft je dit kruis tot een graf gemaakt
jij die het gewicht van de jammerklacht ter aarde wierp
van je levende lichaam rest niet meer dan schaduw
een steen die klaagt – zoek altijd het waarom.
Och mijn lieve zoon, God van vlees en bloed
mens die sterft terwijl de menigte wacht
gekomen met een stralende zon om de nacht te verdrijven
Dit hart klopt niet meer, die hand is van ijs,
een beetje van je bloed aan een romeins zwaard
is al een woeste stroom –die uitmondt in de dood
Voortaan denk ik terug aan die nacht van Bethlehem
denk ik terug aan je gezicht, aan je unieke woorden
je inspanningen die even zoveel edelstenen waren
en ook deze duisternis vandaag tegenover Jeruzalem
jij, die morgen dat water zult zijn dat verfrissing schenkt
aan een hart in een sneeuwjacht– die brandt als een fakkel.
Vertaling MV